Tijd voor sorry hebben we niet…

Bridget Maasland verbreekt contact met nieuwe vlam na vreemde actie: ‘Zo klaar mee’….

Je moet wat als politiek vluchteling en door Nederlandse kranten heen bladeren op afstand is er één van. Niet dat er veel instaat wat mijn hart beroerd, maar ik had het nu eenmaal op me genomen mijn Nederlands op peil te houden. Die eeuwige D’s en T”s zullen voor altijd kwelgeesten blijven.

Dit stukje vondt ik luchtig genoeg om even apart te houden. Je kunt tenslotte niet altijd bezig zijn met de wereld te redden. De huidige stand van zaken in de wereld gaat op rolletjes, alles is onder controle en het beste moet nog komen. Zo blijft iedereen lekker in de wachtkamer tot zijn of haar nummertje getrokken wordt en als collectief kun je als wereld leider geen betere schare volgelingen hebben. We are the storm. Op de bank.

Ik heb Bridget in mijn adolescentie soms aan de andere kant van de bar mogen serveren. De bar in kwestie heette MILLER’S en was gevestigd in de Nieuwsstraat te Den Haag wat toen nog een leuke swingende boel was. Stom toeval dat nu, hier de namen overeenkomen overigens. Het was een zaterdag middag en ik was samen met Tijl, haar toenmalige vriendje de koelkasten aan het volproppen met giftige brouwsels om die later aan dorstige opgezweepte studenten te verkopen.

Tijl was tot over zijn oren verliefd, de godganse tijd moest ik stoppen met werken om mijn aandacht te demonstreren omdat hij nu de ware had gevonden. “Het had alle potentie”, je kent dat vast wel. Ook had Tijl een verassing voor Bridget die niet veel later door de grote klapdeuren kwam stormen op zoek naar haar prins op het wiebelende paard, toen al. Tijl had keihard gewerkt om voor Bridget een ring te kopen dat vergeet ik nooit meer, zo ontzettend lief en tegelijkertijd getuigend van lef. Hij had er eigenlijk het geld niet voor maar wilde toch liever haar een ring geven. Jezus mina wat is verliefd zijn toch heerlijk, kom maar op zou je zeggen! Maar vluchtelingen worden niet verliefd vandaag de dag.

Bridget was toen al bloedmooi en ik was jaloers, in de gezonde zin van het woord. Dezelfde zaterdagavond stonden er ongetwijfeld weer vele tientallen gillende HML gangers aan de andere kant van de bar en had ik ongetwijfeld weer iemand mee naar huis genomen, dat kon toen nog gewoon.

Nu lees ik dit stukje in het AD, en vraag me af wat dit stukje nou eigenlijk doet in een krant. Even achterwege laten of het AD goed of slecht is. Het gaat natuurlijk om Bridget en haar kornuiten bij een podcast die ik overigens nog nooit beluisterd heb. Maar stel nou dat, just for arguments sake, dat je op afstand wordt uitgenodigd om een “zoom dineetje” te houden. Ik zit in Porto en Bridget vraagt wat mijn favoriete gerecht is. Dat zijn er veel; in een vorig leven heb ik de sterren van de hemel mogen koken dus ik kies een drie gangen menu. Hoe langer hoe beter.

Gambas Pil-Pil, Espetos de Sardinas, dat zijn geroosterde sardientjes en als dessert zelfgemaakt ijs van vers fruit. Ik ben nu eenmaal meer Andaluz dan Nederlander na deccenialang in Málaga gewoond te hebben. Dit moet haar op zijn minst een paar dagen van te voren bezig houden, althans dat is het plan. Ondertussen gaan de appjes over en weer en stel ik zelfs voor om het wat betreft kleding spannender te maken. Waar Zoom allemaal niet goed voor kan zijn!

Als jonge teenagers vragen we elkaar de dagen ervoor al het hemd van ons lijf, soms vraagt Bridget iets over een bepaald ingrediënt of kookwijze. Ze wil echt binnen de huidige “maatregelen” iets ludieks en spontaans doen.

De dagen verstrijken en de keuken bij haar thuis lijkt op dezelfde zaterdagochtend deccenia terug in MILLER’S als op de kalender bijna de dag mag worden weggestreept. De boodschappen kunnen een groep strippers voeren en Bridget heeft er zin in. Een leuke vent, zelfde leeftijd, het belooft wat. Zou er weer een ring in het verschiet liggen?

Ik heb natuurlijk ondertussen niet stilgezeten en me helemaal het leplazerus gereden vanuit Porto nadat ik Maruja, mijn Sharpei, had overgehaald even bij mijn moeder op bezoek te gaan voor een bakkie en een knuffel, en een feestje bij Colorado Charlie op de zondag na het virtuele diner met mijn vrienden. Ik ben en blijf een Hagenees. Na meer dan 2000 kilometers opgevreten te hebben ben ik er bijna en sta op de hoek van Bridget’s huis te wachten op de uitnodiging voor de “things that make you go Zoom.” Precies op tijd komt ie binnen en tegelijkertijd druk ik bij haar op de bel. I love it when a plan comes together. Even lijkt het alsof ze uit haar veld is geslagen maar doet toch nog even snel de deur open. Niks virtueel, niks liever in mijn audio boek verzuipen, niks op afstand. Ik sla de beleeftheden over en doe wat ik toen op die zaterdag ook had willen doen. Je moet een Duitser zijn om dit niet te begrijpen. Niet luisteren maar doen.

Bridget, je mag ook gewoon iets uit een pakje maken hoor. Ik neem ontbijt mee. Much love R.

https://www.ad.nl/show/bridget-maasland-verbreekt-contact-met-nieuwe-vlam-na-vreemde-actie-zo-klaar-mee~ad51cb25/

Eyes that don't see, heart that doesn't feel.

%d bloggers like this: